ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ…!

Το πρωί στης 11 Ιουλίου 2015 φόρτωσα στην πλάτη την καινούρια φωτογραφική τσάντα
με τις κάμερες, το τρίποδο και τα παρελκόμενα,
ανέβηκα στην μοτοσικλέτα (ένα Yamaha XT660R) και επιβιβάστηκα στο πλοίο
με προορισμό το όμορφο νησί του “Κολοσσού της Ρόδου“!

Στο λιμάνι θα ερχόταν να υποδεχθεί “την αυτού μεγαλειώτης μου”, 😛 ο πολύ καλός φίλος και συνάδελφος στο Πυροσβεστέικο Ηλίας Τ.! Στο σπίτι του θα μας περίμενε επίσης ένας ακόμη Ηλίας, διαδικτυακός φίλος, μέχρι εκείνη τη μέρα που επιτέλους θα τον γνώριζα από κοντά, αλλά και κουμπάρος του συνάδελφου Ηλία Τ.

Μετά από έξι χρόνια στο νησί της Κω, επιτέλους επισκεπτόμουν και το μεγαλύτερο νησί των Δωδεκανήσων… Καλοκαιρινή απόδραση από τη δουλειά για τέσσερις μέρες μαζί με υπέροχους χαμογελαστούς φίλους, για μπάνιο στη θάλασσα και για καλοκαιρινές αλλά και γαλαξιακές φωτογραφίες! Ένα μικρό ταξιδάκι που αλλιώς ξεκίνησε και σημαδιακά κατέληξε…

Την προηγούμενη μέρα στο σπίτι μου, δε μπορώ να πω ότι είχα κοιμηθεί και πολύ, με την έννοια μου να μη χάσω το πρωινό πλοίο. Δε ξάπλωσα καθόλου στη διαδρομή μέχρι τη Ρόδο, αλλά και όλη εκείνη τη σημαδιακή όμορφη και άσχημη μέρα μαζί! Απολάμβανα λοιπόν, τον πρωινό ήλιο στο κατάστρωμα του πλοίου και έκανα μερικά κλικ με την φωτογραφική μηχανή… η μουσική στ’ ακουστικά και οι σκέψεις με συντρόφευαν σε τούτη την τρίωρη περίπου, διαδρομή!

Φτάνοντας στο λιμάνι της παλιάς πόλης της Ρόδου αντάμωσα τον φίλο και συνάδελφο Ηλία Τ. και με της μηχανές μας κατευθυνθήκαμε προς το σπίτι του. Εκεί επιτέλους, γνώρισα κι από κοντά τον αξιολάτρευτο πρώην, διαδικτυακό φίλο όπως προείπα, Ηλία Ν. που είχε έρθει κι εκείνος για λίγες μέρες ξεκούρασης από την μακρινή Λάρισα όπου και έμενε κανονικά. Μια μορφή με μεγάλη καρδιά, υπέροχο χιούμορ, ένα πραγματικά αξιολάτρευτο παλικάρι από τα λίγα…! 🙂 Αφού καθίσαμε για λίγο όλοι μαζί στο σπίτι του Ηλία Τ. και τα είπαμε, ετοιμαστήκαμε για την πρώτη μέρα (από τις τέσσερις) την οποία είχαμε συμφωνήσει να ξεκινήσουμε, πηγαίνοντας στην άλλη άκρη του νησιού, στην εξαιρετική περιοχή “Πρασονήσι“! Πιο συγκεκριμένα, θα φτάναμε στον φάρο που έχει εκεί, θα μέναμε όλο το βράδυ φωτογραφίζοντας τον γαλαξία αλλά και την ανατολή της επόμενης μέρας (η οποία τελικά δε φωτογραφήθηκε ποτέ)! Είχαμε πάρει μαζί μας και υπνόσακους αν τυχόν και θέλαμε να ξαπλώσουμε πουθενά εκεί έξω για λίγο… καλοκαίρι ήταν έτσι κι αλλιώς!

Ξεκινήσαμε λοιπόν με τις μοτοσικλέτες κάνοντας μια μικρή βόλτα στο κέντρο και στην πανέμορφη ιπποτική παλιά πόλη, φάγαμε πρωινό και συνεχίσαμε φεύγοντας προς τα χωριά.

Το μεσημεράκι είχαμε φτάσει στα ενδιάμεσα του νησιού, στη Λίνδο. Εκεί σταματήσαμε για ένα μπάνιο στη θάλασσα, που ήταν ότι πιο ιδανικό εκείνη την ώρα με τον ήλιο να βαράει κατακέφαλα και τη ζέστη να είναι στα χάι της. Λίγο αργότερα πήγαμε για φαγητό, για μια μικρή βόλτα στα σοκάκια του χωριού και φυσικά για παγωτό… Όμορφο μέρος που αξίζει να επισκεφθείτε!

Μετά τη μεσημεριανή στάση στη Λίνδο, συνεχίσαμε την πορεία προς την νοτιοδυτική άκρη της Ρόδου φτάνοντας μετά από αρκετή ώρα μπροστά από το Πρασονήσι, στην μεγάλη και θαυμάσια παραλία της περιοχής Μαχαίρια. Ένα ιδανικό μέρος για σέρφινγκ και όχι μόνο!

Σταθήκαμε για λίγο και αναρωτηθήκαμε για το τι έπρεπε να κάνουμε τελικά. Σκεφτήκαμε να περάσουμε με τις μηχανές απέναντι στο Πρασονήσι, πάνω από την παραλία, η οποία είχε ακόμα λίγο κόσμο εκείνη την ώρα αλλά ήταν επίσης αρκετά βρεγμένη για να περάσει κάποιο απλό όχημα. Σίγουρα ένα 4×4 ή μια μοτοκρός θα περνούσε ευκολότερα! Θέλαμε όμως να περάσουμε απέναντι και να φτάσουμε τέρμα στην άκρη του νησιού, στο φάρο. Όμως η μόνη λύση τελικά ήταν να πάμε με τα πόδια, μιας και με τις συγκεκριμένες μηχανές θα το ρισκάραμε, κουβαλώντας τα πράγματα μαζί μας σε μια διαδρομή 3+ χιλιομέτρων!… άξιζε αλήθεια όλο αυτό;!

Πήραμε τελικά την απόφαση να πάμε (λίγο πριν πέσει ο ήλιος) και μετά από μια ώρα περίπου πεζοπορίας, φτάσαμε στον φάρο ιδρωμένοι και ταλαιπωρημένοι! Δεν κάτσαμε και πολύ και ξεκινήσαμε τη φωτογράφιση της δύσης σε αυτό το ωραίο μέρος με φόντο το Αιγαίο!

Λίγες φωτογραφίες με το κινητό…

Όσο χανόταν το φως και το χρώμα του ηλιοβασιλέματος, άρχισε να φυσάει πότε λίγο και πότε πολύ… Δε μας εμπόδιζε όμως να φωτογραφίζουμε, ακόμη και μέσα στα σκοτάδια τον γαλαξία που είχε εμφανιστεί πάνω από τον φάρο.

Αντέξαμε μέχρι που κάποια στιγμή τα μεσάνυχτα αρχίσαμε να κρυώνουμε κι έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα μείνουμε εκεί στο εγκαταλελειμμένο κτίριο του φάρου, που είχε κρεβάτια μέσα αλλά με χαλασμένα στρώματα, ή θα γυρνούσαμε πίσω εκεί που είχαμε αφήσει τα μηχανάκια, βρίσκοντας ένα απάγκιο κάπου να ξαπλώσουμε μέχρι τα ξημερώματα που θα φωτογραφίζαμε το μέρος στην ανατολή!

Φύγαμε τελικά από τον φάρο, περπατώντας για ακόμη μία  ώρα μέσα στη νύχτα! Φτάσαμε κάποια στιγμή πίσω στην περιοχή Μαχαίρια που είχαμε αφήσει τα μηχανάκια και ψάχναμε μέρος που να μη το έπιανε ο αέρας για να ξαπλώσουμε και δε βρίσκαμε τίποτε που να μπορούσαμε να μείνουμε! Εκεί ήταν που άρχισα να νιώθω τον Μορφέα σιγά σιγά να έρχεται… Τέλος πάντων, πήραμε την μοιραία απόφαση με βαριά καρδιά να γυρίσουμε τελικά σπίτι και να αφήσουμε την πρωινή φωτογράφιση! Φορέσαμε τα κράνη και ξεκινήσαμε αργά και σταθερά την επιστροφή, εγώ μόνος μου στη μηχανή ακολουθώντας λίγο πιο πίσω τα παιδιά που ήταν μαζί στην άλλη (μηχανή). Κάποια στιγμή στα ενδιάμεσα της διαδρομής ένιωθα τα μάτια μου να κλείνουν… πλησιάζω τα παιδιά και τους λέω να σταματήσουμε στο πρώτο ανοιχτό περίπτερο ή μαγαζί που θα βρούμε να πιω κάτι ν’ ανοίξουν τα μάτια μου. Λίγο αργότερα συναντήσαμε μια μεγάλη καντίνα κι έτσι καθίσαμε να πάρουμε κάτι. Για να μη πιούμε σκέτο τον καφέ και την coca cola που παραγγείλαμε να μας ξυπνήσει, γιατί εγώ καφέ δε πίνω καθόλου, φάγαμε και από ένα καλό σάντουιτς… ΛΑΘΟΣ! Γιατί το φαγητό φέρνει υπνηλία. Κάτι το οποίο την ώρα που τρώγαμε πέρασε από το μυαλό μου!

Μετά από μερικά λεπτά σηκωθήκαμε και συνεχίσαμε τη διαδρομή και λίγα χιλιόμετρα αργότερα και κατά τις 04:00, είδα το χάρο με τα μάτια μου…… με πήρε ο ύπνος πάνω στη μηχανή, ναι πάνω στη μηχανή και σύρθηκα εφιαλτικά στη νησίδα του δρόμου. Πετάχτηκα από τη μηχανή, έχοντας στο μυαλό μου τη σκέψη ότι… πεθαίνω, έφερα μερικές τούμπες πάνω στο διαχωριστικό τοιχίο του δρόμου και σωριάστηκα στο αντίθετο ρεύμα, που για καλή μου τύχη δεν περνούσε κανένα αμάξι εκείνη την στιγμή! Ξαπλωμένος ανάσκελα στο οδόστρωμα με το τρίποδο και τη φωτογραφική τσάντα στην πλάτη (ευτυχώς αυτά δεν έπαθαν κυριολεκτικά τίποτα), με το κράνος στο κεφάλι, καλώς αλλά και κακώς, καλώς γιατί δεν χτύπησα σε αυτό, κακώς γιατί δε με χτυπούσε δυνατά ο αέρας στο κεφάλι ώστε να μείνω ξύπνιος, ένα ταξίδι αναψυχής σταμάτησε πονεμένα εκείνη τη στιγμή! Κάποιοι περαστικοί που ήρθαν πρώτοι στο σημείο που βρισκόμουν κάλεσαν ασθενοφόρο και μετά από 25 περίπου λεπτά με μάζεψε για το νοσοκομείο! Τα φιλαράκια μου το κατάλαβαν λίγα λεπτά αργότερα γιατί σταμάτησαν σε ένα φανάρι κοιτάζοντας πίσω να δουν που είμαι, ότι έρχομαι, αλλά εγώ την είχα “ξαπλάρει” σμπαραλιασμένος πολύ πιο πίσω!

Όταν γύρισαν και είδαν τι είχε συμβεί δε το πιστεύανε, όπως βέβαια κι εγώ. Δεν ήθελα να το πιστέψω με τίποτα ότι είχα χτυπήσει έτσι άσχημα! Προσπάθησα να κουνήσω το αριστερό μου πόδι αλλά πονούσα υπερβολικά κι έτσι κατάλαβα ότι μάλλον το έχω σπάσει, αλλά δεν ήξερα πόσο. Δεν ήξερα αν έχω χτυπήσει στο κεφάλι και η αλήθεια είναι ότι φοβόμουν να βγάλω το κράνος! Δεν είχα ξανά ζήσει τέτοιο πόνο… Κι όμως κάποια στιγμή είπα στα παιδιά να με βγάλουν μια φωτογραφία έτσι όπως ήμουν χάμω στο δρόμο (υπέροχη εικόνα)! 😀 Ευτυχώς δεν είχα και άλλον μαζί μου πάνω στη μηχανή, ευτυχώς δεν είχα ξεψυχήσει… παραμονή του Αγίου Παϊσίου και ήταν όπως φάνηκε μαζί μου! Τα φιλαράκια ενημέρωσαν κάποια στιγμή τους δικούς μου στο πατρικό μου να μην ανησυχούν, ότι χτύπησα αλλά όχι πολύ σοβαρά και μαζί με τους περαστικούς που είχαν σταματήσει εκεί, μου δίνανε κουράγιο μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο!

Πήγα λοιπόν, νοσοκομείο και μετά από κάποιες ώρες μπήκα στο χειρουργείο για την επιδιόρθωση του ποδιού. Επτά ώρες κράτησε η επέμβαση γιατί τα κατάγματα ήταν τελικά άσχημα! Χρειάστηκε να βάλω δυο μεγάλα σίδερα εσωτερικά και αρκετές βίδες στον μηρό και την κνήμη που υπήρχαν τα σπασίματα και 74 “συρραπτικά” για  να κλείσουν οι τομές! Οι πληγές εξωτερικά του ποδιού και τα γδαρσίματα επίσης μεγάλα! Στο υπόλοιπο σώμα δεν είχα χτυπήσει σχεδόν καθόλου. ΤΗ ΓΛΙΤΩΣΑ, περίπου!

Το αποτέλεσμα του ύπνου πάνω στη μηχανή!

Το πρώτο βράδυ τα παιδιά μου κρατούσαν την πιο καλή συντροφιά! Βοήθησαν και με το παραπάνω σε ότι χρειάστηκα, ξενύχτησαν στις καρέκλες για μένα… Ήταν κοντά μου σε όλο αυτό που πέρασα από την αρχή μέχρι το τέλος και με κάνανε να γελάω και να χαμογελάω, κάτι το οποίο είναι γιατρικό για μένα. Δε θα το ξεχάσω ποτέ όλο αυτό και θα τους ευγνωμονώ για πάντα!!!

Τη δεύτερη μέρα έφτασαν από τη Λαμία εσπευσμένα στο νοσοκομείο και η αδερφή μου η νοσοκόμα με τον αδερφό μου, που επίσης ήταν για μένα μεγάλη και σημαντική βοήθεια. Μείνανε τρεις μέρες και δώσανε τη σκυτάλη στους λατρεμένους μου γονείς! Και τι να πρώτο πω για ότι προσφέρανε όλοι τους, όλες αυτές τις μέρες που έμεινα στο νοσοκομείο… Φίλοι, γονείς, συγγενείς, συνάδελφοι και ιατρικό προσωπικό!… Πονεμένες αλλά και αγαπημένες στιγμές!



Η περίθαλψη μου εκεί, διήρκεσε δεκαπέντε μέρες κι έπειτα πέρασα στο πατρικό μου άλλους πέντε περίπου μήνες ανάρρωσης και ανακατασκευής. Για τέσσερις μέρες ξεκίνησα στη Ρόδο και δεκαπέντε κατέληξε να μείνω, ατυχώς!




Μετά από ενάμιση+ χρόνο που γράφω γι’ αυτή την πονεμένη ιστορία, είμαι αρκετά καλύτερα, αν και με περιμένει άλλο ένα χειρουργείο για να βγάλω τα σίδερα και τις βίδες από το πόδι μου… Ανέβηκα στην Τύμφη , στους Δολομίτες των Άλπειων και με περιμένουν ακόμη περισσότερες περιπέτειες και ιστορίες “ζωής” να έχω να λέω! Σίγουρα δεν είμαι ακριβός στη φυσική κατάσταση όπως ήμουν πριν το ατύχημα, αλλά θα προσπαθήσω να ξαναγίνω και δε θα σταματήσω να ταξιδεύω με περισσότερη πια προσοχή! Ευχαριστώ μέσα από την καρδία μου τις μορφές αυτής της ιστορίας για ότι περάσαμε μαζί, που με την καλή τους καρδιά και τα υπέροχα χαμόγελα τους, μετέτρεψαν αυτή την άτυχη και πονεμένη ιστορία σε όμορφες ανεξίτηλες αναμνήσεις… Ανεξίτηλες για μένα σε σώμα και ψυχή!!! 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.