ΤΥΜΦΗ ΚΙ Ο’ΤΙ ΠΡΟΚΥΨΕΙ

Μια φορά κι έναν καιρό,
πήρα άδεια και ρεπό…
Τέσσερις ψυχές να συναντήσω
και μαζί τους μια κορφή να κατακτήσω!
Από Κω κι από Αθήνα, από Αγρίνιο & Λαμία
κι απ’ τα βόρεια την Καβάλα, μια ακόμη παρουσία…
Πορεία προς την Τύμφη κι ότι προκύψει
κι από δω και πέρα πάμε γι’ άλλα ύψη!!!

Έτσι λοιπόν πέντε ψυχές, δώσαμε ραντεβού την Παρασκευή της 27ης Μαΐου στην Ήπειρο και πιο συγκεκριμένα στο γραφικό χωριό των Ιωαννίνων μικρό Πάπιγκο. Εκεί θα μέναμε το πρώτο βράδυ ώστε την επόμενη μέρα να ανηφορίσουμε προς το καταφύγιο της Αστράκας και να βρεθούμε την ίδια μέρα, στην αλπικού τύπου Δρακολίμνη που ήταν στην ουσία, ο τελικός φωτογραφικός προορισμός. Το δεύτερο βράδυ θα κοιμόμασταν στο καταφύγιο! Ο καλός μας φίλος Ηλίας (Wolf Ace) είχε πρώτος ψάξει και πληροφορηθεί καλά για την διαδρομή αυτή κι έτσι μας ενημέρωσε για το πως θα ήταν περίπου η κατάσταση και γενικότερα για το τι “μας περίμενε”! Μιλήσαμε όλοι μαζί διαδικτυακά, ανταλλάξαμε πληροφορίες κι έτσι συμφωνήσαμε να το επιχειρήσουμε, με κάθε κόστος σωματικής φθοράς αλλά και φωτογραφικής και εμπειρικής αποζημίωσης βέβαια!

Άρχισε λοιπόν αυτή η περιπέτεια, αυτή η φωτογραφική βόλτα ξεκινώντας από μένα. Πήρα το τρένο για Αθήνα μια μέρα πριν, να συναντήσω τον “ατσαλένιο” φίλο Τάσο και από κει να ανηφορίσουμε με το αμάξι του προς τα χωριά των Ιωαννίνων κοντά στο Πάπιγκο. Είχαμε πει να φύγουμε νωρίτερα ώστε να επισκεφτούμε παρέα κι άλλα μέρη για φωτογραφίες, αφού είχαμε δυο μέρες περισσότερη άδεια από τις δουλειές μας. Μετά από μια περιπετειώδη αγορά τριπόδου που ήθελα στην Αθήνα, ξεκινήσαμε επιτέλους από τη μεγαλούπολη, περνώντας και λίγο από το πατρικό μου στη Λαμία, για κάτι τελευταία πραγματάκια, ενημερώνοντας τις άλλες τρεις μορφές πως εμείς έχουμε ήδη ξεκινήσει…

…μετά από αρκετή ώρα στο δρόμο, είπαμε να κάνουμε μια μικρή φωτογραφική στάση λίγο πιο έξω από τα Μετέωρα, προς το χωριό Μουργκάνη, μέσα σε ένα υπέροχο δασάκι από πλατάνια, δίπλα από τον ποταμό Πηνειό! Να ζεσταθούν σιγά σιγά οι μηχανές…

…και συνεχίσαμε την πορεία αλλά διψάσαμε. Και δε σταματάμε λέμε σε κάποιο χωριό;! Κι έτσι βρεθήκαμε στην “Τρυγόνα“, ένα μικρό χωριό έξω από την Καλαμπάκα, για μια πορτοκαλάδα και για το ηλιοβασίλεμα που κοντοζύγωνε!

local_orangeade

Στάση για τοπική & ευλογημένη δροσιά!

Ψάχνοντας κάπου μέσα στο χωριό για θέα στο ηλιοβασίλεμα και… λουλούδια! Αχ ρε Ryan, αχ…! 😀

 Μετά την στάση μας στην Τρυγόνα Τρικάλων, συνεχίσαμε ολοταχώς την πορεία προς το Μονοδένδρι Ιωαννίνων ένα ορεινό χωριό στο συγκρότημα των Ζαγοροχωρίων της Ηπείρου, όπου και διανυκτερεύσαμε. Φτάσαμε τελικός στο χωριό, ολίγον τι κουρασμένοι από την πολύωρη αυτή διαδρομή, διανύοντας πάνω από 500 χλμ. Αθήνα – Λαμία – Μονοδένδρι. Έτσι λοιπόν, πέρασε η πρώτη μέρα χαρούμενα, χαμογελαστά και συζητώντας φωτογραφικά!

~~~~~~~~~~~~

Το ξημέρωμα της δεύτερης ηλιόλουστης μέρας ξεκίνησε φωτογραφίζοντας το βαθύτερο παγκοσμίως και ξακουστό φαράγγι του Βίκου, ένα κομμάτι αυτού δηλ. από ψηλά και περπατώντας σε μερικά από τα πολλά πανέμορφα μέρη των Ζαγοροχωρίων. Όπως το πέτρινο δάσος, το γραφικό γεφύρι του Κοκκόρη, το γεφύρι του καπετάν Αρκούδα και τις Kολυμπήθρες. Αλλά και κάποια γραφικά επίσης χωριά όπως το χωριό Κήποι και Πάπιγκο, εκεί όπου καθίσαμε για φαγητό και έγινε τελικά η μοιραία συνάντηση των πέντε, ακριβώς την κατάλληλη ώρα, σ’ ένα χρυσό ηλιοβασίλεμα με θέα τις θαυμάσιες βουνοκορφές της Τύμφης!

« 1 of 4 »

Η χαρά και τα χαμόγελα αυτής της συνάντησης δε περιγράφονταν, θέλαμε να πούμε και να μοιραστούμε τόσα πολλά… και να φωτογραφίσουμε ότι προλαβαίναμε, εκείνες τις στιγμές! Πέντε παλαβοί, είχαν ξεκινήσει σχεδόν από όλες τις άκρες τις Ελλάδας. Εγώ ξεκίνησα ουσιαστικά από το ακριτικό νησί της Κω, ο Τάσος από την Αθήνα, η Ντίνα από Λαμία που με το αμάξι της είχε πάει να πάρει τον Σπύρο από το Αγρίνιο και ο μοναχικός “λύκος” Ηλίας, από την μακρινή Καβάλα… με ραντεβού όπως έγραψα και πιο πάνω στο μικρό Πάπιγκο! Φορτωμένοι με φωτογραφικό και περίπου ορειβατικό εξοπλισμό με περίσσια τρέλα και μπόλικη όρεξη να ζήσουμε και να φωτογραφίσουμε φυσικά, την περίφημη Δρακολίμνη και ότι υπέροχο αντικρίζαμε σε ένα από τα μαγευτικά μέρη της Ηπείρου!

Η μέρα της 27ης Μαΐου έκλεισε δειπνίζοντας στο υπέροχο χωριό του μικρού Πάπιγκου, στον ξενώνα Δίας που μας φιλοξένησε εκείνο το βράδυ. Λίγο κρασάκι, απλό καλό χωριάτικο φαγητό, χαμόγελα, αγάπη… αναμνήσεις και στιγμές!!!!!!

Dias_hotel

Τρελοπαρέα, φέρνε τα ωραία! λήψη: Τάσος Κουτσιάφτης

~~~~~~~~~~~~

Ο ύπνος στον πέτρινο ξενώνα που μείναμε ήταν πραγματικά υπέροχος, καταπληκτικά παραδοσιακά κρεβάτια με θαυμάσια στρώματα και παπλώματα… ααα  ξεκούραση!!!

Το ξυπνητήρι όμως λάλησε νωρίς… στο ξεκίνημα της ανατολής. Κι έπρεπε να ετοιμαστούμε και να φάμε καλά, γιατί μια ΜΕΓΑΛΗ και περιπετειώδη μέρα μας περίμενε χαμογελαστά, μια πραγματικά αξέχαστη μέρα! Το πρωινό φαγητό λοιπόν, δυνατό. Το νερό στα παγούρια μας αρκετό μέχρι την πρώτη από τις τρεις στέρνες που θα συναντούσαμε και μια μικρή γυμναστική (χαχαχαχα) για ζέσταμα! Το μεγάλο αλλά σοβαρό γέλιο ήρθε όταν έπρεπε να δούμε ποια από τα πράγματα θα ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑΜΕ μαζί μας, σε μια ανηφόρα κάποιων χιλιομέτρων… βαριές φωτογραφικές μηχανές, τρίποδα, ρούχα και υπνόσακους, αφού θα κοιμόμασταν στο καταφύγιο. Δε νομίζω πως πρέπει να πω λεπτομέρειες για το σκηνικό αυτό, θα πω μόνο πως ο καθένας μας είχε στην πλάτη του πάνω κάτω 15 κιλά!!! Απλά μη το επιχειρήσετε εάν πραγματικά δεν είστε εξοικειωμένοι με την πεζοπορία αλλά και αρκετά καλά γυμνασμένοι!

Για εμένα που είχα αρκετό καιρό να γυμναστώ λόγο ενός ατυχήματος που μου είχε τύχει το προηγούμενο καλοκαίρι με την μηχανή και έχοντας δύο μεγάλες λαμαρίνες και βίδες σε όλο σχεδόν το αριστερό μου πόδι, παρ’ όλο τα τόσα χρόνια άθλησης και καλής υγιεινής διατροφής και ζωής που έκανα, αυτό το επιχείρημα ήταν μια πραγματική τρέλα και δεν ήξερα πως θα τερματίσει! Για τον Σπύρο, τον μεγαλύτερο απ’ όλους μας σε ηλικία (κι ας μη του φαίνεται), επίσης κι εκείνος με μια καλή ζωή, σκέτη παλαβομάρα… Ο Ηλίας ήταν σε μια καλύτερη κάπως κατάσταση, άλλα κι αυτός, όχι στην καλύτερη. Όμως άντεξε και έφτασε ευκολότερα πρώτος στην κορυφή μαζί με τον “ατσαλένιο” Τάσο, ο οποίος πραγματικά είχε απ’ όλους μας την καλύτερη φυσική κατάσταση. Και λέω “ατσαλένιος” γιατί το παλικάρι είχε κάποτε ένα πολύ σοβαρό ατύχημα με τη μηχανή του και αναγκάστηκε να έχει για πάντα σίδερα στην σπονδυλική του στήλη και όχι μόνο εκεί! 🙁 Ήταν όμως ο αρχηγός της πορείας αυτής και μας έδινε κουράγιο να συνεχίσουμε, όποτε νιώθαμε εξαντλημένοι! Τέλος η κυρία της τρελοπαρέας αυτής, η Ντίνα η οποία αν δε κάνω λάθος, ήταν σε μια ενδιάμεση φυσική κατάσταση απ’ όλους μας, αλλά σαν γυναίκα με κάπως λιγότερο αντοχές, παρ’ όλο τα αρκετά κιλά που κουβαλούσε και αυτή, την πρωτοφανή δύσκολη και πολύωρη ανηφορική πεζοπορία της ζωής της, άντεξε μέχρι το τέλος και πραγματικά της βγάλαμε και της βγάζουμε το καπέλο!

Για κάποιον με κάπως καλή φυσική κατάσταση και λιγοστό βάρος στην πλάτη!

Ξεκινούσαμε λοιπόν, κάτι πανέμορφο και τρελό για όλα αυτά που περιέγραψα πιο πάνω, για την Τύμφη κι ότι προκύψει! Οι φωτογραφίες που θα δείτε πιο κάτω, μαρτυρούν στο ελάχιστο και δίνουν μια μικρή γεύση για το τι περάσαμε και πως εξελίχθηκε η φωτοβόλα αυτή. Έβγαλά αρκετές φωτογραφίες στη διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στο καταφύγιο, κατάφερα δηλαδή να βγάλω, γιατί στην επιστροφή την επόμενη μέρα δεν είχα καθόλου σχεδόν αντοχές και έβγαλα πραγματικά πολύ λίγες μέχρι να φτάσουμε ξανά στον ξενώνα. Η πεζοπορία ήταν φυσιολογικά περίπου σε αυτές τις ώρες:

Εγώ, ο Σπύρος και η Ντίνα που μας σιγοντάριζε, καταφέραμε να κάνουμε τη διαδρομή, σε έξι περίπου ώρες! Ο Ηλίας και ο Τάσος που κάποια στιγμή πιο ψηλά προχωρήσανε γρηγορότερα για να μη τους τραβάμε πίσω εμείς, έβγαλαν την διαδρομή πάνω κάτω στις πέντε ώρες. Όμως σε αρκετό κομμάτι της πορείας πηγαίναμε όλοι μαζί με στάσεις συχνές μετά την 1η ώρα, για να πάρουμε ανάσες και κάποιες λήψεις, κάνοντας τρεις σίγουρα στάσεις στα κιόσκια που είχαν και βρύσες για νερό και υπήρχαν ενδιάμεσα στην διαδρομή μέχρι το καταφύγιο της Αστράκας.

Αν και σε όλες τις ώρες αυτές λέγαμε συχνά ότι ή δε θα τα καταφέρουμε ή ότι θα φτάναμε αρκετά αργά, το χαμόγελο και η αισιοδοξία δε μας άφησε ποτέ… πόσες φορές κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο με ανοιχτό το στόμα δίχως λαλιά; δε θυμάμαι! Ο ήλιος από κάποια στιγμή και μετά μας είχε αλλάξει χρώμα. Η θέα όμως και το μέρος πραγματικά πανέμορφο και μοναδικό… κοιτούσαμε που και που την κορυφή και έμοιαζε να μη τη φτάνουμε ποτέ! Κόσμος κατέβαινε, κάποιοι μας προσπερνούσανε κι άλλους λίγους προσπερνούσαμε εμείς. Κάποια στιγμή κιόλας, όταν εγώ, ο Σπύρος και η Ντίνα είχαμε μείνει παραπίσω, μας χαιρετούσαν κάποιοι με το όνομά μας, ενώ τους βλέπαμε πρώτη φορά. Μας είχανε μάθει από τον Ηλία και τον Τάσο που ήταν πιο μπροστά για τα καμώματά μας, τα κιλά που κουβαλούσαν κάτι μουρλοί… ξεχωρίζαμε! χαχαχα

Μοιραστήκαμε, όσο μπορούσαμε να μιλήσουμε, στιγμές, ιστορίες, σκέψεις και μια υπόσχεση (που δε θα την κρατήσαμε βέβαια) πως δε θα το ξανακάνουμε αυτό, ποτέ! Τουλάχιστον δε θα ξανά ανεβαίναμε στην Τύμφη έτσι, αγύμναστοι και με τόσο βάρος! Κάποια στιγμή μετά από αρκετές ώρες είδαμε ψηλά ένα μικρό κτίριο, μικρό όπως φαινότανε από μακριά. Νιώσαμε μια χαρά, που μας έγνεφε η ελπίδα ότι θα φτάναμε σύντομα αλλά, μετά από μια περίπου ώρα τελικά!

Στο καταφύγιο όλοι οι λωλοί επιτέλους μαζί!

Είχαμε ξεκινήσει κατά της 09:00 και οι τελευταίοι φτάσαμε κατά της 15:00+ καμιά σχέση με αυτό που γράφανε οι πινακίδες στην αρχή της διαδρομής! Βέβαια όπως είχα πει, οι στάσεις ήταν πολλές για τους λόγους που προανέφερα. Και φτάσαμε επιτέλους στο καταφύγιο, αφήσαμε τους μπόγους που κουβαλούσαμε στην άκρη, βγάλαμε τα παπούτσια και μετά από μερικά λεπτά, αφού είχαμε τακτοποιηθεί και στο χώρο που θα κοιμόμασταν το βράδυ εκείνο, κάτσαμε να φάμε ότι καλό είχα φροντίσει να έχει ο καλός φίλος Γιώργος, ο ιδιοκτήτης του καταφυγίου.

 

 

 

 

Οι φωτογραφίες από την ανάβαση!

Κατεβαίνοντας από το Καταφύγιο για τη Δρακόλιμνη! Πίσω μας η ξηρολίμνη / Λάκα Τσουμάνη. λήψη: Ηλίας Πεντίκης / Wolf Ace

Ξεκουραστήκαμε περίπου μιάμιση με δύο ώρες μόνο, αφού μας περίμενε το τελικό πιο μακρινό σημείο, η ξακουστή Δρακολίμνη της Τύμφης!

Ανασυνταχθήκαμε, πήραμε τα κατάλληλα πράγματα, φωτογραφικές μηχανές, τρίποδα, ζεστά ρούχα και μπουφάν μιας και θα γυρνούσαμε αργά το βράδυ, κοιταχτήκαμε χαμογελώντας και με μια βαθιά καλή ανάσα ξεκινήσαμε κατά της 17:30 την υπόλοιπη διαδρομή σίγουρα λίγο πιο ξεκούραστοι, με γεμάτες κάπως μπαταρίες γενικώς! Μας περίμενε μια δύσκολη κατηφόρα στην πλαγιά, άλλα στο πρώτο πλάτωμα δυο λίμνες μια αρκετά μικρή στα αριστερά όπως κατεβαίναμε και μια μεγαλύτερη στα δεξιά (Ξηρολίμνη / Λάκα Τσουκάνι) με φόντο μια από τις κορυφές της Αστράκας!

Σταθήκαμε για λίγο ανάμεσα από τις λίμνες βγάλαμε μερικές φωτογραφίες και συνεχίσαμε. Λίγο αργότερα βρεθήκαμε στο χαμηλότερο οροπέδιο, όπου και βγάλαμε μερικές φωτογραφίες ακόμη μέχρι να ξεκινήσουμε πάλι για την τελευταία εδαφικός ομαλή ανηφόρα που κατέληγε στην Δρακολίμνη! Ειλικρινά δε μπορούσα να φανταστώ πως συνεχίζαμε ακόμη!… Οι δυνάμεις μας νιώθαμε να μας εγκαταλείπουν, το νερό στα παγούρια το πίναμε σταγόνα σταγόνα γιατί έπρεπε να μας μείνει μέχρι τα μεσάνυχτα που θα γυρνούσαμε πίσω! Ο ήλιος με είχε κάψει στον σβέρκο και στα χέρια, τα πόδια μου είχανε βγάλει φουσκάλες από τις καινούριες μπότες που είχα πάρει εκείνες τις μέρες και άρχισα σιγά σιγά να πεινάω μαζί με όλα αυτά. Ευτυχώς είχα μαζί μου λίγη ξηρά τροφή! Κοιταζόμασταν κάποιες στιγμές και δε ξέραμε τι να πούμε πια… χαιρόμασταν που είχαμε καταφέρει να φτάσουμε μέχρι εκεί αλλά και το να γυρίσουμε πίσω στο ξενοδοχείο, έμοιαζε να είναι ατελείωτο όλο αυτό το σκηνικό! Συνεχίσαμε με ότι δυνάμεις μας είχανε απομείνει πραγματικά και φτάσαμε μετά από δυο περίπου ώρες (19:30) αντικρίζοντας επιτέλους την περίφημη Αλπική λίμνη!!! Απλά ΧΑΡΑ… ενθουσιασμός και θαυμασμός! Τα ακούσματα πια για την Δρακολίμνη της Τύμφης ήταν εικόνα ζωντανή μπροστά στα μάτια μας!!!

– Παιδιά… πάρτε θέσεις, εξερευνήστε τα σημεία, δράστε και απολαύστε!

Εκεί υπήρχαν και κάποιοι “άλλοι φωτογράφοι”, μια παρέα που ειλικρινά δεν αξίζει να αναφέρω για δαύτους περισσότερα, ούτε μια λέξη! Συνεχίζουμε… 🙂

Το γλυκό φως της χρυσής ώρας και του ηλιοβασιλέματος θα υπήρχε για λίγο ακόμη κι έτσι στα γρήγορα ψάχναμε να βρούμε κάλα σημεία, να πάρουμε και να ζήσουμε ότι ομορφότερο μπορούσαμε. Ξεκίνησα από τα χαμηλά με μια λήψη δίπλα στη λίμνη. Ο καιρός ήταν καλός, δε φυσούσε σχεδόν καθόλου, κρατούσε ακόμη καλή θερμοκρασία, με το μόνο ας πούμε μειονέκτημα (για φωτογράφιση τοπίου), τα λιγοστά συννεφάκια. Αν και αυτό θα ήταν καλό για τις βράδυνες λήψεις που σκοπεύαμε να κάνουμε! Συνέχισα ψάχνοντας σχετικά γρήγορα, βρίσκοντας ένα καλούτσικο σημείο που τελικά μου έδωσε ένα ωραίο αποτέλεσμα, μπροστά από κάτι μοβ λουλουδάκια δίπλα σε κάποια βραχάκια, τη λίμνη στο ενδιάμεσο, με τελικό φόντο την κορυφή της Αστράκας! Προχώρησα συνεχίζοντας να βγάζω δίπλα στη λίμνη και έφυγα στη συνέχεια για μια ακόμη ανηφόρα, πιο ψηλά από τη λίμνη ώστε να πάρω και μερικές πανοραμικές λήψεις της περιοχής. Στην κορυφή βρήκα περισσότερη θέα, κοιτάζοντας από βορειοανατολικά προς βορειοδυτικά… μαγευτικό σημείο, εξαιρετικά γαλήνιες στιγμές!!!

Συνέχισα την φωτογράφιση από ψηλά, μιας  και λατρεύω το συναίσθημα που νιώθω στις κορυφές των βουνών, την πραγματική σωματική ελευθερία και κατηφόρισα ξανά προς τι λίμνη. Μια αναμνηστική με την τρελοπαρέα πάνω από την Δρακολιμνη, επιβάλλονταν! Η μπλε ώρα ή αλλιώς λυκόφως είχε ξεκινήσει. Καθίσαμε ο ένας διπλά στον άλλο κοντά στη λίμνη βγάζοντας λίγα κάδρα δοκιμαστικά μέχρι να αρχίσει ο γλέντι της αστροφωτογράφισης! Που ήσουν Κωνσταντίνε να μας δεις;!! 😀

….και πήραμε απόφαση να μείνουμε το βράδυ,
τα δόντια μας κι αν τρίζανε μέσα στο σκοτάδι!
Περίπατο η κούραση και η πείνα να πηγαίνουν,
σαν βλέπουμε τ’ αστέρια δειλά δειλά να βγαίνουν…

Αράξαμε για να ξεκουραστούμε λίγα λεπτά μέσα στο ημίφως και πραγματικά όλα τα συναίσθημα ένιωθα να είναι μέσα μου… χαλάρωμα και ένταση, κούραση, χαρά, εξασθένηση, δίψα και πείνα, θαυμασμός, όνειρα και κάποιες εικόνες από το παρελθόν είχανε γίνει ένα, παρέα με άλλες τέσσερις θαυμάσιες μορφές… Υ Π Ε Ρ Ο Χ Ο !

Άρχισαν μερικά λεπτά αργότερα να εμφανίζονται και τα μικρά λαμπάκια τ’ ουρανού, οι κάμερες πήραν ξανά μπροστά με τ΄ αστεία και το γέλιο να είναι ασταμάτητα, θα μας κρατούσε και λίγο ζεστούς απ’ το κρύο που ξεκίνησε να νιώθει το κορμί μας! Συζητήσαμε μερικές φωτογραφικές γνώσεις, δοκίμασε ο Σπύρος την καινούρια του εξαιρετική Κ1 και με βασικές γνώσεις αλλάξαμε σημείο και περιμέναμε πια να κάνει την εμφάνισή του ο μαγικός γαλαξίας από τα βορειοανατολικά! Δυστυχώς δεν είχαμε πολύ χρόνο διαθέσιμο για να βρούμε ένα αρκετά καλό κάδρο, γιατί καθώς ορθώνονταν ο Milky Way (το όνομα του γαλαξία μας για όσους δε το γνωρίζουν) ανέβαινε και το φεγγάρι που όταν θα εμφανιζόταν, θα τον έλουζε με φως και θα χανόταν έτσι σημαντικό μέρος του. Κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε με την υπάρχουσα κατάσταση, το κρύο εντάθηκε μαζί με λίγο αεράκι κι έτσι δεν αντέξαμε άλλο, μαζέψαμε τα πράγματα και με τους φακούς στο κεφάλι πήραμε το σκοτεινό πια μονοπάτι της επιστροφής… άλλη μιάμιση περίπου ώρα μέσα στη νύχτα ο ένας πίσω από τον άλλον. Τρομακτικό κάπως και αγωνιώδες, αλλά συνάμα και δράση!

Άντε λίγο ακόμα, υπομονή ρε, Αντέχουμε; -Αντέχουμε!
Μια περιπέτεια απ’ τα κρεβάτια κι αν απέχουμε.
Στα δυο χιλιάδες μέτρα οι λωλοί στη Δρακολίμνη,
στιγμές γαλακτικές να χαράζουνε στη μνήμη!

Κάποια στιγμή χαμηλά σε ένα από τα πλατώματα, ο Ηλίας και ο Τάσος προχώρησαν γρηγορότερα προς το καταφύγιο να προλάβουν να πάρουν και από εκεί μερικές λήψεις δίχως το φεγγάρι. Εγώ με τον Σπύρο και την Ντίνα πραγματικά αρχίσαμε να σβήνουμε, ειδικά εγώ και ο Σπύρος! Είχα πάθει μια ελαφρός ηλίαση, αφού δεν είχα βάλει καθόλου καπέλο όλη την ημέρα ο βλάκας. Το νερό που είχε απομείνει το πίναμε με το σταγονόμετρο, ένιωθα να αφυδατώνομαι και μια ατέλειωτη και άγρια ανηφόρα πλαγιάς μας περίμενε με τα πόδια μας να τρέμουν κυριολεκτικά από την πολύωρη πεζοπορία όλης την μέρας. Με το έξτρα βάρος πάντα κολλημένο στην πλάτη! Θυμάμαι να ξαπλώνω κάποια στιγμή στο έδαφος, να κοιτάω τ’ αστέρια και να λέω στον Σπύρο και την Ντίνα: -Παιδιά;!… νομίζω πως αυτή η εικόνα, είναι και η τελευταίοι που βλέπω! 🙂

Κατεβαίνοντας από Δρακόλιμνη νύχτα! λήψη: Σπύρος Πάσχος

Τέλος πάντων, μετά από αρκετή ώρα φτάνω με την Ντίνα στο καταφύγιο όπου μας περίμεναν εκεί ο Ηλίας και ο Τάσος. Ο Σπύρος είχε διαλυθεί, είχε μείνει τελευταίος παρά πίσω και ανέβαινε βήμα βήμα. Στην ανηφόρα για το καταφύγιο αναγκαστήκαμε να κάνουμε αρκετές στάσεις, γιατί αλλιώς δε θα τα καταφέρναμε με τίποτα! Δεν άντεξα άλλο λοιπόν, ήπια αρκετό κρύο νερό, άλλαξα και ξάπλωσα επιτέλους στο κρεβάτι. Μετά από λίγο ήρθαν και οι άλλοι μαζί με τον Σπύρο. Το κορμί μου πόναγε υπερβολικά, κυρίως τα πόδια και το κεφάλι… Ήταν “θαύμα” που γυρίσαμε! Κοιμηθήκαμε λίγες ώρες, δε μπορώ να πω ότι ξεκουραστήκαμε τελείως, αλλά σίγουρα πήραμε κάποιες δυνάμεις για την επιστροφή της επόμενης μέρας, που θα κατηφορίζαμε για το μικρό Πάπιγκο! Α Π Ι Σ Τ Ε Υ Τ Ο ! ! !

~~~~~~~~~~~~

Αν και οι ώρες που κοιμηθήκανε ήταν λίγες για όλο αυτό που βιώσαμε, έπρεπε να σηκωθούμε κατά τις 08:00 και να ετοιμαστούμε για την κάθοδο του γυρισμού! Πήραμε ένα απλό λιτό πρωινό, προμηθευτήκαμε αρκετό νερό και αφού βγάλαμε μερικές φωτογραφίες, ξεκινήσαμε λίγο αργότερα την δύσκολη πορεία… με τις πατούσες μου να έχουν βγάλει κάλους και τα πόδια μετά από κάποια ώρα κατάβασης, ν’ αρχίζουν πάλι να τρέμουν. Όπως και να έχει, με πάση θυσία έπρεπε να φτάσουμε εκεί από όπου είχαμε ξεκινήσει! Να κάνουμε ένα μπάνιο, ν’ αλλάξουμε και να φάμε κανονικά. Δεν είχα κουράγιο να βγάλω φωτογραφίες κι ας είχα τη μηχανή συνέχεια στα χέρια. Πάλι καλά μου είχε δώσει ο Ηλίας ένα μπατόν στην άνοδο και στην κάθοδο και με βοήθησε κάπως! Τελικώς, μετά περίπου από πέντε δύσκολες ακόμη ώρες, είχαμε μπει στο χωρίο με το ξενοδοχείο να απέχει μερικά μέτρα. Μας ένοιαζε μόνο να φάμε καλά και να χαλαρώσουμε.

Τερματίσαμε, φρεσκαριστήκαμε, αράξαμε στην αυλή του ξενώνα, γεμίσαμε τα στομάχια μας με απολαυστικές γεύσεις και κουβεντιάσαμε για όσα συνέβησαν, για ότι προέκυψε για μια νωπή φωτογραφική ιστορία που είχε δώσει στις καρδιές και τη μνήμη μας πανέμορφες και ανεξίτηλες εικόνες, καλύτερες ακόμη κι από αυτές που καταγράψαμε με τις φωτογραφικές μηχανές! Μετά από κάμποση ώρα ο εξαιρετικός πληροφοριοδότης και φίλος Ηλίας, έπρεπε να μας αποχαιρετήσει πρώτος γιατί τον περίμεναν άλλες οκτώ περίπου ώρες οδήγησης μέχρι το σπίτι του στην Καβάλα! Λίγο αργότερα ετοιμαστήκαμε και οι υπόλοιποι, δώσαμε τις τελευταίες αγκαλιές κι αποχωριστήκαμε, ο Σπύρος με την Ντίνα για Αγρίνιο και Λαμία, ενώ εγώ με τον Τάσο θα συνεχίζαμε για φωτογραφίες προς το χωριό του στην Άρτα.

Συγκίνηση σε ένα ευτυχισμένο γεμάτο αγάπη από τις καρδίες μας τέλος… Στενάχωρο αποχαιρετιστήριο χαμόγελο, στα χείλι ζωγραφισμένο!

Ξεκινώντας από το Μικρό Πάπιγκο, μέχρι να φτάσουμε στο χωριό του Τάσου στην Άρτα όπου θα κοιμόμασταν το βράδυ,  σκεφτόμασταν σε ποιο μέρος θα φωτογραφίζαμε το ηλιοβασίλεμα, καταλήγοντας τελικώς λίγο έξω από την πόλη της Άρτας, δίπλα από την τεχνίτη λίμνη Πουρναρίου όπου βγάλαμε εκεί κάποιες φωτογραφίες ανάμεσα από πυγολαμπίδες… χμ τι όμορφο;!

~~~~~~~~~~~~

Φεύγοντας την τελευταία μέρα από το χωριό του Τάσου στην Άρτα, κάναμε μια στάση στο χωριό το δικό μου τον Αετό, λίγα χιλιόμετρα πιο δίπλα στα Τρίκαλα και σταματήσαμε τελευταία φορά για φωτογραφίες στην τοξότη γέφυρα της Παλαιοκαρυάς. Συνεχίσαμε από κει για τα σπίτια μας και κάπως έτσι έκλεισε αυτό το πενθήμερο για μένα και τον Τάσο και το τριήμερο για τους υπόλοιπους, αξέχαστο φωτογραφικό ταξίδι προς την Τύμφη!!!

Η άδεια μου τελείωσε κι έτσι μετά από αρκετές μέρες αποτοξίνωσης από τον αχανή και πολυπρόσωπο κόσμο του διαδικτύου και μετά από μια μεγάλη δόση στη φύση, πίσω ξανά στη γλυκιά μου φυλακή, στο μικρό μου μελουργείο. Μαζεύτηκαν πολλές αναμνήσεις και στιγμές  και ιστορίες που αν ποτέ κάνω παιδιά, θα ‘χεις καρδιά μου να λες…

Όσο για τις φωτογραφίες αυτές, λίγη η σημασία τους μπροστά στην ομορφιά που έζησα εκεί έξω, εκεί πάνω στη Δυτική Ελλάδα, στα Ιωάννινα, στο όρος Τύμφη, στην Αστράκα, στην πανέμορφη Δρακολίμνη! Εύχομαι ο Θεός να σας δίνει δύναμη, να έχετε υγεία να συναντάτε όσο περισσότερο τα πραγματικά θαυμάσια αυτού εδώ του πλανήτη.

Ευχαριστώ θερμά μέσα από τα βάθη της καρδιά μου τις ψυχές αυτές που οι χαμογελαστές τους μορφές, κράτησαν παρέα στην τρέλα μου και την αγάπη μου για ΖΩΗ!!!

8 thoughts on “ΤΥΜΦΗ ΚΙ Ο’ΤΙ ΠΡΟΚΥΨΕΙ”

  • Κωνσταντίνα

    23 January 2017 at 12:41 am Reply

    Εντάξει δεν έχω λόγια πολλά…αγαπώ Σπύρο μεσα απο τις φωτογραφιες οταν εφτασε στο καταφύγιο! Υπέροχες όλες οι φωτογραφίες αγαπητέ Λαμπρο και οι στιγμές ακόμα περισσότερο! Ευχαριστώ για την τιμή να είμαι αναμεσά σας οπως και ανάμεσα στις φωτογραφίες σας…. Χάρηκα το ταξίδι όπως και την υπέροχη παρέα σας…. Αν και είσαστε μακριά μου σαν νιώθω δίπλα μου όπως και τότε και θα σας νιώθω πάντα στην ζωη μου!! Μη με κράξετε για τον συναισθηματικό μου παροξυσμό 😛 ξέρετε ποια είμαι τώρα πια…… μου λείπετεεεεεεεεεεεεεεεεε

  • Ηλίας Πεντίκης

    23 January 2017 at 12:43 am Reply

    Καλογραμμένο κείμενο, καθηλώνει τον αναγνώστη, όμως εκείνο που καθηλώνει περισσότερο είναι οι εικόνες! Μπράβο Λάμπρο! Έχεις εξαιρετικό μάτι και δυνατό φωτογραφικό υλικό που επιτέλους μπορεί να αναδειχθεί πληρέστερα μέσα στη σελίδα σου, στο blog σου.

  • Σοφία Κορωνιά

    23 January 2017 at 8:34 am Reply

    Ιδιαίτερος τροπος γραφής, με μια αμεσότητα που σε “βάζει” στην παρέα. Πως αλλιώς άλλωστε; Λάμπρο έχω δηλώσει θαυμάστρια της φωτογραφικής σου Ματιάς αλλά κ αυτής της ευαισθησίας, που μόνο ένας, αλλά Λέων έχει! Πραγματικα ζηλεψα (με την καλη έννοια) αυτή την τρέλα, πράγμα που θα ήθελα να επιχείρησω κ του λόγου μου… Θα ήθελα να δω κ την επόμενη!

  • Τάσος Κουτσιαύτης

    23 January 2017 at 10:00 am Reply

    Τι όμορφο όλο αυτό…
    Διαβάζοντας όλο το κείμενο του blog ένιωσα λες και ξεκινήσαμε ξανά να κάνουμε αυτό το ταξίδι!!!
    Θα το βλέπουμε και μετά από καιρό και θα θυμόμαστε τι τέλεια που περάσαμε!!!
    Λάμπρο αγόρι μου συνέχισε να γράφεις και να φωτογραφίζεις γιατί…σου πάει!!!!

    Τα υπόλοιπα από κοντά… και σύντομα!!!!

  • Κωνσταντίνος

    23 January 2017 at 4:12 pm Reply

    Εξαιρετική αφήγηση που πραγματικά με “έβαλε” στην όλη εμπειρία που ζήσατε .Το υλικό όσο και αν κουραστήκατε αποτυπώνει την ομορφιά των τοπίων με τον καλύτερο τρόπο.

  • Reporter

    23 January 2017 at 8:27 pm Reply

    Εμπειρία μοναδική η οποία εναλλασσόταν ανάμεσα σε ανταλλαγή φωτογραφικών απόψεων και εξερεύνηση τοπίου. Πολύ ωραία φωτογραφική καταγραφή,που σε βάζει αμέσως στο πνεύμα της παρέας. Εύχομαι στο ενεργητικό σου να ακολουθήσουν και άλλες παρόμοιες εξορμήσεις,και εμείς να τις απολαύσουμε μέσα από εδώ.

  • eva

    24 February 2017 at 12:37 am Reply

    Λυπάμαι όσους ποτέ δεν ένιωσαν αυτό το «ένα». Δεν είναι εύκολο. Κι όταν το βρεις, άντε μετά να το αφήσεις. Όσες φορές κι αν φύγω, θα γυρνάω. Όσες φορές κι αν φύγεις, θα γυρνάς. Μέχρι ν’ αποφασίσεις να μείνεις. Καμιά συνάντηση, λέμε, δεν είναι τυχαία. Εμείς τότε βρεθήκαμε για να μου μάθεις πώς είναι να ζεις στο φως. Για να γίνεις η αφορμή ν’ αλλάξω, να γίνω αυτό που είμαι σήμερα, να γελάω.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.